Μία άσκηση διαλογισμού για να επιτρέψουμε την Αφομοίωση των απορριμένων μας πτυχών και την Ανάδυση του Νέου μας Εαυτού. Διαβάστε Περισσότερα.

Είναι μια πολύ ιδιαίτερη σχέση αυτή που αναπτύσσετε με την ψυχή σας στις περιόδους της αποδοχής και της αφομοίωσης των απορριμένων σας πτυχών. Είναι εκείνη η κατάσταση όπου θέλετε να κουρνιάσετε, που θέλετε να προστατεύσετε όλη αυτή την διαδικασία, να την τιμήσετε και να πείτε στον εαυτό σας ένα τεράστιο μπράβο, να τον επιβραβεύσετε.

Κάντε του ένα δώρο, κάντε μια υπέροχη συνεδρία μασάζ ή οτιδήποτε σας ευχαριστεί. Επιτρέψτε του να είναι. Εκεί είναι που πηγάζουν οι πιο ωραίες συνειδητοποιήσεις, όταν επιτρέπω να είμαι, όταν επιτρέπω στον εαυτό μου να συνειδητοποιεί το μεγαλείο του δρόμου που ήδη έχω διανύσει. Και αυτή θα είναι και μία από τις ασκήσεις που προτείνω, για να επιτρέψουμε αυτή την αφομοίωση.

Κλείνουμε λίγο τα μάτια και νιώθουμε τί σημαίνει επιτρέπω την αφομοίωση. Τι σημαίνει παραιτούμαι από κάθε έλεγχο, κάθε επιβολή στον εαυτό μου. Παίρνουμε 2-3 βαθιές εισπνοές και εκπνοές. Εισπνοή από την μύτη και εκπνοή από το στόμα. Έτσι, σαν να ξαλαφρώνετε, σαν να απελευθερώνετε. Εισπνέουμε με κάθε μας κύτταρο, με όλο μας το είναι και εκπνοή. Φέρνουμε τις παλάμες ενωμένες στην καρδιά και απλά συνειδητοποιούμε την ύπαρξή μας στο τώρα, στο κάθε κύτταρό μας. 

Στην επόμενη εισπνοή οραματιζόμαστε σαν να εισπνέουμε από το τρίτο μας μάτι και η εκπνοή μας να γίνεται επίσης μέσα από το τρίτο μας μάτι. Για ένα λεπτό πάμε να ταξιδέψουμε σ’ αυτή την αναπνοή, ανοίγοντας το κανάλι της διαύγειας. 

Εισπνέουμε από το τρίτο μας μάτι, εκπνοή από το τρίτο μας μάτι. Και αν βιολογικά αυτό συμβαίνει από την μύτη και από το στόμα, εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να μεταφέρουμε την εστίαση της προσοχής μας εκεί. Βλέπουμε σαν να αναπνέουμε μέσα από εκεί. 

Να εισρέει η ενέργεια, να εισπνέει το φως μέσα από το τρίτο μάτι και να εκπνεκπνέουμε μέσα από εκεί. Εισπνέουμε και αφηνόμαστε. Καθώς εισπνέουμε, κουρνιάζουμε. Καθώς αναπνέουμε, συνειδητοποιούμε την συρρίκνωση της ανθρώπινης ταμπέλας μας. Η ανθρώπινη ταμπέλα μας έχει συρρικνωθεί, έχει περιοριστεί. 

Το συνειδητοποιούμε λοιπόν, επιβραβεύουμε και ευγνωμονούμε τον εαυτό μας γι’ αυτή την ιερή διαδικασία. Λέμε “Μπράβο σε μένα. Υποκλίνομαι σε Εμένα αγάπη μου γλυκιά, εσύ, εγώ, ο εαυτός μου. Είτε ήμουν συνειδητός, είτε δεν ήμουν εκεί πάντα, ψυχή μου όμορφη το ξέρω και το νιώθω πως έχουν γίνει τα άλματα, διότι είμαι μέρος αυτού του κόσμου που εξελίσσεται. Είμαι εργάτης, είμαι δημιουργός, είμαι ο ανθρώπινος άγγελος που καλλιεργεί το φως μέσα του και του επιτρέπει να απλωθεί σε όλο το υλικό του πεδίο”. Είναι η στιγμή που σταματάτε για λίγο για να πείτε «μπράβο μου». 

Είναι η στιγμή που αναπαυόμαστε, είναι η στιγμή πια που δεν τρέχουμε να προλάβουμε κάτι. Συνεχίζουμε να αναπνέουμε. Είναι η στιγμή που παραδινόμαστε στο μεγαλείο μας και ξέρουμε ότι είμαστε πολυαγαπημένα παιδιά του σύμπαντος και εκείνο πάντα, πάντα –ακόμα και αν δεν το πιστεύουμε– εκείνο μας φροντίζει. Ακόμα και αν αμφιβάλλουμε, εκείνο μας φροντίζει. Και ξέρουμε ότι είναι η στιγμή που παραιτούμααστε από κάθε έλεγχο και είμαστε παρών. Και έτσι είναι. Και έτσι είναι. Και έτσι είναι.”